هديه برد . ( ق . ك . م ص 945 و 946 ) 105 . بودا ، آيين buda يا دين بودائى ، يكى از اديان بزرگ جهان ، كه مجموعهء اصول فلسفى و اخلاقى بودا است . در آغاز شبيه به آيين برهمائى بود ، و با آن ارتباط نزديك داشت ، ولى ظاهرپردازى آن كمتر بود ، و به ترك نفس و ترحم بيشتر توجه مىكرد . چهار اصل مهم بودا اين است : زندگى رنج است ؛ منشأ رنج آرزوى نفس است ؛ چون آرزوى نفس زائل شود رنج به پايان مىرسد ؛ راه زائل ساختن آرزوى نفس سلوك در « طريقت » است . اركان هشتگانه طريقت عبارتند از اعتقاد درست ، ارادهء درست ( ترك لذات جسمى ، خوددارى از آزار جانوران ، و غيره ) ، گفتار درست ، رفتار درست ، معيشت درست ، كوشش درست ، انديشهء درست ، و خلسه و حال درست . غايت مرد ديندار آن است كه از وجوه به نيروانا ( nirvana ) [ سانسكريت - نابودى ] يا عدم سعادت‌آميز پناه ببرد . فرد انسانى مركب از عناصرى است كه قبل از او بوده است ، و هنگام مرگش از هم جدا مىشوند ، ولى باز ممكن است به نحو مشابه به يكديگر بپيوندند ، انسان مىتواند از اين سلسلهء وجود به وسيلهء زندگى دينى « رهائى » يابد . اين تعاليم را رهبانان بودائى به سرعت انتشار دادند ، و آن در زمان آشوكا ( قرن سوم قبل از ميلاد ) در هندوستان به اوج ترقى رسيد ، ولى بعد در آنجا از ميان رفت ، و در سيلان و برمه به شكل اوليه و ساده‌تر و پاك‌تر خود ، كه هينيانه ( hinayana ) نام دارد ، باقى ماند . در قرن اول بعد از ميلاد به چين رسيد ، و از آنجا ، از راه كره ، ژاپن را فرا گرفت . در اينجا تغيير صورت داد ، و به نام مهايانه ( mahayana ) ، بسيارى از جنبه‌هاى اديان محلى و خدايان آنها را اقتباس كرد . در تبت به شكل مذهب لاماپرستى درآمد . فرقه‌ها و جنبشهاى متعددى در دين بودائى پديد گشت كه اهم آنها بودائى ژن است كه در ژاپن رشد بسيار كرد . در سال 1956 گروهى قريب 000 ، 250 تن از « نجسها » ى هندى يك جا به آيين بودا گرويدند . تعداد پيروان آيين بودا بر طبق نشريات سال 1962 به 000 ، 810 ، 15 تن تخمين شده است . ( د . م . ج 1 ص 459 ) 106 . تيه tih يا فحص التيه ، بيابانى در شبه جزيرهء سينا كه مرز مصر و سوريه را تشكيل مىدهد . جغرافيون عرب آن را صحراى بنى اسرائيل نيز خوانده‌اند . بيابان تيه جنوبىترين بخش فلسطين را تشكيل مىداد . بيشتر آن شنزار است . ابعادش را 40 فرسنگ در 40 فرسنگ ذكر كرده‌اند . بنى اسرائيل پس از خروج از مصر در اين بيابان سرگردان شدند . ( د . م . ج 1 ص 711 ) 107 . طالوت talut ، نام شاؤل ، پادشاه بنى اسرائيل ، در قرآن . بر طبق قرآن و روايات اسلامى ، پس از زمان موسى ، بنى اسرائيل از پريشانى خود به سموئيل شكايت بردند ، و از او خواستند كه پادشاهى بر ايشان انتخاب كند . سموئيل با خدا مشورت كرد ، و خداوند طالوت را به پادشاهى معين كرد . طالوت مردى تنومند و بلندقامت و خوش‌اندام و در عين حال خردمند بود ، ولى شهرتى نداشت ، و به همين جهت ، پس از اين كه سموئيل او را به پادشاهى اعلام كرد ، بنى اسرائيل در آغاز زير بار نرفتند ، تا آنكه علامتى را كه